radomski portal informacyjny
Przypomnij hasło Rejestracja
  STRONA GŁÓWNA » Sporty Zimowe » Zimowe aktywności
Narciarstwo klasyczne

Jest to dyscyplina, w której wyróżniamy: biegi narciarskie, skoki i kombinację norweską. Konkurencje w narciarstwie klasycznym rozgrywane są już od 1924 r, kobiety startują dopiero od 1952 r

Konkurencje w narciarstwie klasycznym

Do tej dyscypliny zaliczamy takie konkurencje, jak: biegi narciarskie, skoki narciarskie, kombinacja norweska, biathlon.

Biegi narciarskie – dyscyplina polegająca na pokonaniu określonego dystansu w najkrótszym czasie. W biegach narciarskich stosowane są dwie techniki biegowe – styl klasyczny (narty równolegle do siebie po torach) i dowolny (w skos). Zawodnicy posiadają specjalne narty, buty, wiązania i kijki. Zawody rozgrywane są na dystansach: 10, 15, 30, 50km. Oprócz tego rozgrywane są biegi sztafetowe, oraz sprint na dystansie 1200 – 1600m. Biegi narciarskie są popularne nie tylko jako sport wyczynowy, ale również jako forma rekreacji.

Współcześnie funkcjonuje kilka typów zawodów w biegach narciarskich, w skład których wchodzą biegi różnego typu i długości, włączając w to również biathlon, będący połączeniem biegów narciarskich i strzelania do celu. Zimowe Igrzyska Olimpijskie, mistrzostwa świata w narciarstwie klasycznym oraz zawody Pucharu Świata. W każdym z nich startują najlepsi zawodnicy. Występują także biegi specjalne, na różnych dystansach, tzw. maratony narciarskie, np. Bieg Wazów w Szwecji, Birkebeinnerrennet w Norwegii, Canadian Birkie w Kanadzie i Tug Hill w Tourathon w USA.

Techniki biegu w tych wyścigach mogą być używane zamiennie lub, w przypadku tzw. biegów łączonych, dwie techniki są używane w biegu (ze zmianą sprzętu w połowie dystansu) Pomimo swej nazwy, Canadian Ski Marathon nie jest wyścigiem. Uczestnicy wybierają dystans i starają się go ukończyć (maksymalnym dystansem jest 160 km, co czyni ten maraton najdłuższym biegiem na świecie). Największym zaszczytem jest otrzymanie nagrody Coureur de Bois Gold przyznawanej tym, którzy pokonali cały dystans, spędzili noc w namiotach, oraz przynieśli ze sobą całe wyżywienie i sprzęt

Kombinacja norweska – to dyscyplina narciarska, która łączy skoki z biegami narciarskimi. W pierwszej kolejności odbywa się konkurs skoków na średniej skoczni (dwie serie), z których długość skoków jest przeliczana na czas, z jakim zawodnicy przystępują do biegu na 15km (w przypadku sprintu zawodnicy mają po jednym skoku) – najlepsi ze skoków jako pierwsi wybiegają na trasę. Zwycięzcą kombinacji jest zawodnik pierwszy na mecie.

W sezonie 2008/2009 przeprowadzono reformę,której głównym celem było uatrakcyjnienie konkurencji. Gundersen i Sprint zostały połączone (1 skok i 10 km). Bieg masowy zostaje bez zmian czyli najpierw rozgrywa się bieg na 10 km, a później dwie serie skoków. W nowym Gundersenie najlepsi ze skoków jako pierwsi wybiegają na trasę, zwycięzcą jest pierwszy na mecie, a w biegu masowym stratę w biegu przelicza się na punkty skoków. Zwycięża najlepszy po skokach. W starcie masowym nie ma sędziów skokowych. Trzyosobowe jury ewentualnie odejmuje punkty (4 na normalnej skoczni lub 4,8 na dużej) za brak telemarku przy lądowaniu, bądź za upadek (odpowiednio 10 lub 10,8). Obecnie jest już tylko jeden rodzaj kombinacji drużynowej. Najpierw zawodnicy skaczą jak w skokach narciarskich, ale tylko jedną serię. Następnie zawodnicy biegają 4x5 km. 

Kombinacja norweska ma swój Puchar Świata. Odbywa się także Puchar Kontynentalny. Zawody kombinacji odbywają się na MŚ juniorów i seniorów w narciarstwie klasycznym oraz zimowych igrzyskach olimpijskich. W programie olimpijskim jest także narciarstwo akrobatyczne– styl dowolny, który obejmuje jazdę po muldach i skoki akrobatyczne. Po raz pierwszy na Zimowych Igrzyskach dyscyplina ta pojawiła się w 1992r. w Albertville w 1992 r. (jazda po muldach). Dwa lata później w Lillehammer włączono do programu Igrzysk skoki akrobatyczne. Do programu Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Vancouver 2010 włączono Skicross (decyzja MKOL 2006).

Jazda po muldach - jedna z dwóch podstawowych konkurencji narciarstwa dowolnego. Polega ona na przejeździe zawodnika przez 250-metrowy stok pokryty muldami, w jak najkrótszym czasie. Na trasie zjazdu znajdują się dwie skocznie, na których zawodnik wybija się i wykonuje w powietrzu ewolucje. Zawodnik zostaje sklasyfikowany na podstawie czasu przejazdu oraz ocen sędziowskich za wykonane ewolucje. Podczas każdego z wyskoków zawodnik wykonuje dwie lub trzy różne figury. Oprócz szybkości przejazdu (tylko muldy) oceniane są także elementy akrobatyczne wykonywane podczas przejazdu, np.: obroty oraz inne figury. Narty używane w tej dyscyplinie są krótsze od nart zjazdowych. Pozwalają one na wykonywanie skomplikowanych ewolucji w powietrzu.

Do podstawowych figur w jeździe po muldach należą:

  • orzeł: zawodnik prostuje nogi w kolanach i trzyma je szeroko, podczas gdy rękami przytrzymuje się pod boki; zawodnik podczas wykonywania tej ewolucji przypomina orła
  • helikopter: zawodnik po wybiciu obraca się wokół własnej osi
  • twister: zawodnik obraca się w powietrzu, robi to jednak przekładając nogi po przekątnej
  • kozak: zawodnik trzymając nogi proste w kolanach wykonuje szpagat w powietrzu
  • daffy: zawodnik unosi jedną nogę prostą w kolanie do przodu, drugą ugina do tyłu
  • backscratcher: zawodnik obie nogi ugina do tyłu tak, że tyłem nart dotyka własnych pleców.

Skoki akrobatyczne - jedna z konkurencji narciarstwa dowolnego. Zawodnik rozpędza się na stromym stoku, by następnie wjechać na skocznie i po wybiciu wykonuje w powietrzu skomplikowane ewolucje i obroty. Skok oceniany jest przez siedmiu sędziów: pięciu ocenia poprawność wykonanych ewolucji, dwóch sędziów ocenia lądowanie. Oceny ewolucji się sumuje i mnoży przez stopień trudności wykonanego programu.

Podczas skoku zawodnicy wykonują obroty i tzw. twistery oraz figury artystyczne podobne do tych wykonywanych podczas jazdy po muldach. Mężczyźni są w stanie wykonać około trzech obrotów podczas gdy kobiety zazwyczaj robią dwa. Stok do wykonywania ewolucji daje możliwość wyboru kilku skoczni. Zawodnik przed skokiem może sam zdecydować, która z nich najlepiej nadaje się do wykonywanego przez niego programu. Zawodnicy używają także flag, wbijanych do stoku, by oznaczyć sobie odległość potrzebną do rozpędzenia się. Podczas zawodów rozgrywane są eliminacje, następnie dwunastu zawodników awansuje do finału, w którym każdy z nich wykonuje po dwa skoki.

Skicross (skiercross) to jedyna konkurencja narciarska polegająca na bezpośrednich wyścigach narciarzy alpejczyków, jadących czwórkami (lub szóstkami) na jednej, specjalnie przygotowanej trasie zjazdowej. Trasa skicrossu jest zbudowana ze specjalnych bramek (podobnie do tras biegu zjazdowego czy slalomu giganta) i zbudowanych ze śniegu przeszkód: zakrętów z "bandami", dłuższych i krótszych skoczni, poprzecznych garbów i innych śniegowych konstrukcji, mających uatrakcyjnić widowisko.

Pierwszym etapem zawodów są eliminacje, które odbywają się na zasadzie indywidualnych przejazdów trasą skicrossu wszystkich zawodników. Czasy uzyskane w eliminacjach pozwalają na odpowiednie "ustawienie" startujących zawodników (i zawodniczek) w czwórkach (lub szóstkach), i rozegranie zjazdów (wyścigów). Do rozgrywki finałowej kwalifikuje się 32 zawodników (lub 48 jeśli wyścigi odbywają się w szóstkach) i 16 zawodniczek (lub 24 jeśli w szóstkach). Każdy z kolejnych biegów to regularny wyścig ze wspólnego startu (specjalna maszyna startowa pozwalająca na otwarcie startu dla wszystkich jednocześnie), a do dalszego etapu przechodzi połowa startujących zawodników ( dwóch lub trzech). Zwycięzcą zawodów jest narciarz, który pierwszy wjedzie na metę podczas wyścigu najlepszych czterech (sześciu) zawodników.

W 2006 roku Międzynarodowy Komitet Olimpijski zdecydował o włączeniu skicrossu do programu Zimowych Igrzysk Olimpijskich Vancouver 2010, a w 2007 Polski Związek Narciarski powołał Kadrę Narodową w tej konkurencji. Sezon 2007/2008 był pierwszym okresem treningów i startów naszych zawodników w poważnych zawodach międzynarodowych. W 2008 roku Dagmara Krzyżyńska zdobyła Puchar Europy w skicrossie. Historia zawodów skicrossowych w kraju jest krótka: w latach 2005 - 2008 rozegrano tylko pięć zawodów w skicrossie, w tym raz (2006) Mistrzostwa Polski w Szczyrku.

Półrura (ang. half-pipe) – dwie rampy postawione naprzeciwko siebie, przypominające znacznej średnicy rurę przeciętą w poziomie. Pierwotnie półrury były częściami większych kanałów (tras). Do 1980 półrury miały pomiędzy rampami szerokie płaskie połączenie (flat bottom), pozwalające sportowcowi odzyskać balans po wylądowaniu oraz przygotować się do wykonania następnego triku. Półrury spotyka się głównie w skateparkach oraz snowparkach. Służą jako miejsce ćwiczeń przy uprawianiu sportów ekstremalnych, takich jak snowboarding, freeskiing, jazda na deskorolce, freestyle BMX czy wrotkarstwo. Są atrakcyjnym miejscem ćwiczeń gdyż wprawny sportowiec może jeździć na nich przez długi czas, używając techniki nazywanej pumpingiem, osiągając przy tym ogromne prędkości przy niewielkim wysiłku. Wysokie (z dużą amplitudą) półrury umożliwiają wykonania wielu trików zwanych aerialami.

Zwykle półrury wykonane są z drewna i zakończone copingiem. W sportach zimowych półrury uzyskuje się poprzez ułożenie śniegu na kształt litery U. Półrura jest wtedy ukierunkowana pod niewielkim stopniem w dół zbocza, po to, aby sportowcy mogli wykorzystywać grawitację do rozpędzenia się. W sportach, takich jak dirtboarding czy motocross, półrury zwykle robi się wykopując odpowiedni kształt bezpośrednio w ziemi. Niektóre rampy są tworzone ze spawanej warstwy metalu, co skutkuje wybojami i nierówną jazdą. Inną powszechną metodą jest łączenie warstw sklejki drewnianą lub metalową ramą. W przypadku niektórych ramp nie ma powierzchni przytwierdzanej za copingiem, umożliwiającej wjazd na rampę z góry ("roll-in"). Pozwala to na wykonywanie trików "nad gapem" (np. transfery).

inne artykuły z działu:
Filmy Instruktażowe
Zobacz Prognoze Pogody
Pogoda w Zakopanem
Ośrodki Narciarskie
Szczęśliwice, Warszawa, mazowieckie
Dla początkujących i zaawansowanych - Górka Szczęśliwicka zaprasza amatorów narciarstwa
Soszów (śląskie, Wisła)
Stacja Narciarska Soszów w Wiśle to ośrodek narciarski położony w pobliżu Wisły (w prostej linii ok. 4 km na zachód od centrum miasta) w Beskidzie Śląskim na północno-wschodnim zboczu Soszowa Wielkiego (886 m n.p.m).

Copyright © 2013 serwis : narta.pl Projekt i wykonanie: Interactive Fit.pl